31/3/09
"ESPANTA-PASTORES" UNHA PLANTA BULBOSA
Esta especie pertence á familia Liliaceae. É unha especie vivaz sen talo, de tan só 5- 15 cm de alta. As flores e as follas xorden a rentes de chan, a partir dun bulbo pequeno duns 25 x 20 mm, é sólido e está envolvido de 2 membranas de cor marrón avermellada.
A follas aparecen despois das flores, son lineais e miden ata 22 cm. de longo e 8 mm de ancho, son algo pregadas ao longo do nervio central, polo que deixan como unha canle no haz.
As flores son moi vistosas, pois xorden directamente da terra en pastos agostados polo estío, solen ser solitarias.
Forma parte de pasteiros de dente instalados en chans secos, convenlle especialmente a nitrificación que se produce nos reposadeiros do gando. Habita dende chans de substrato calcario, ata chans formados por calcarias.
FLORACIÓN
Florece dende finais de xullo ata agosto.
ETNOBOTÁNICA
Na miña terra (Picos de Europa) é coñecido sobre todo en zonas elevadas "Espantapastores indica cando se debe baixar o gando dos portos" tamén a súa floración indica que se esgota o porto e que o gando ten que marchar.
Hai referencias dudosas sobre o seu uso comestible: "Merendina. Buscábanse os bulbos, pelábanse coa navalla e comían crus"
Tamén dise que cando florecen comeza o mal tempo e xa non se pode ir a comer ao campo. É normal ver o campo fozado polos xabarís para comer os seus cormos.
A beleza das súas flores fai que se cultive nos xardíns.
A miña opinión persoal é que é unha planta moi guapa, que dá gusto vela nos portos, con o gando e o monte de faias de colores ocres ala polo setembro. Non ten nada que ver vela no seu sitio natural en comparación con vela en xardíns.
29/3/09
PLANTAS BULBOSAS CULTIVADAS EN MACETAS
Entre as plantas de interior podemos incluir algunhas especies de bulbo de cultivo “forzado” .
O forzamento é un dos métodos activadores gracias os cales se logra que as plantas florezan antes da época normal.En calquer día invernal, é moi agradable ter na casa xacintos ou tulipáns floridos que anuncian o retorno da primaveira.
CROCUS.
Planta de 7 a 15 cm ,con bulbo sólido.Follas lineares verdes, a miúdo con unha estría plateada .Flores solitarias ou agrupadas ,en forma de copa alargada ,azuis, malva, blancas, amarelas ,estriadas ou abigarradas.
-Colocación: Nunca copa ,cesto maceta para crocus ou un pequeño centro de mesa ,en grupos de tres ou máis ,ou ben combinados con plantas verdes e floridas.
-Forzamento: En outono , plantaremos os bulbos nunha maceta para crocus ou copa ,nunha mezcla areosa Deixaremolos nun ambiente oscuro e frío ata que os brotes teñan 5 ou 6 cm de altura.
A continuación levaremolos a unha habitación caldeada (16 a 18 ºC) e ben iluminada. As flores apareceran o cabo dunhas semana.
NARCISSUS
Follas lineares ,acintadas e verdes. Flores simples ou dobles, soas ou agupadas, compostas dunha trompeta amarela,anaranjada ou vermella, rodeada dunha coroa de pétalos amarelos ou brancos.
-Colocación: Nunca cesta ou centro de mesa ,en grupos de tres ou máis. Queda moi ben en arreglos de plantas verdes ou floridas.
-Forzamento: En Setembro. Encheremos unha copa de grava ou arcilla expandida ;acomodaremos os bulbos, asegurando a súa estabilidade ,despois regaremos a ras dos mesmos. A continuación deixaremos a copa nun lugar sombrío e fresco durante algunhas semanas.
Cando os brotes midan de 10 a 12 cm, colocaremos a copa frente a unha ventá con luz tamizada .En poucas semanas apareceran as flores co seu agradable perfume.
TULIPA
Follas caulinarias ,de cor verde liso ou con manchas entre marrón e purpura.
Flores simples ou dobles solitarias ou agrupadas, blancas amarelas alaranxadas … estriadas ou abigarradas.
-Colocación: Para copas cazoliñas ou cestas ,son preferibles as variedades pouco desenroladas combinadas con plantas verdes ou floridas. A miúdo é preciso poñerlles un titor, pois os talos tenden a inclinarse baixo o peso das flores.
-Forzamento : En Outubro plantaremos os bulbos nunca mezcla de terra e area .Deixaremolos entre dez e quince días nun ambiente frío e sombrio. Despois levaremos a copa un sitio iluminado as flores apareceran ao cabo dunha semanas.
28/3/09
Planta araña
Como podedes ver parece que ten unha tea de araña enriba dela (a persoa que no la dou ó principio quitáballa pensando que era por iso ata que se deu conta de que a formaba a propia planta). Investigando en internet, o cal non me foi moi doado porque o único que sabía era como era pero non o nome, dei con ela. O seu nome común tiña referencia a tal característica: Sempreviva de arañas, Sempreviva de telarañas; polo tanto eu non estaba tan enganada no seu nome. Cientificamente denomínase Sempervivum arachnoideum (xénero: Sempervivum).
Outra curiosidade a destacar dela e a súa forma de reproducirse. Cada roseta propagase lateralmente por renovables, estes caen despois ó chan e comezan a medrar de forma independente . Tamén o pode facer sexualmente polas súas diminutas sementes pero ás miñas aínda non lles saíu nunca a flor (porque tardan varios anos en sairlle).
Nas seguintes fotos da miña planta pódese ver claramente tanto as súas características morfolóxicas como a súa forma de reprodución asexual, ambas características parécenme moi curiosas e sorprendentes.
26/3/09
Fotos da práctica de esgallos
Fotos Schlumbergera
Características de plantas
Bambú: Pranta herbácea, de rápido crecemento. Moi empregada nos países tropicais do sureste asiático para facer tablas, escaleiras, canas de pescar, tuberías. Coas súas fibras fanse canastos, sombreiros. Constitúe o alimento exclusivo dos osos panda. Unha das súas especies, o bambú xigante, é capaz de medrar 60 centímetros ó día. Esta variedade pode acadar os 50 metros de altura e medio metro de diámetro, na súa base.
Cacao: A árbore do cacao comezou a cultivarse en América, onde era xa un producto básico nalgunhas culturas antes de que chegaran os colonizadores europeos. No século XVI introduxose en África, que é donde máis se cultiva na actualidade. Só unhas trinta das aproximadamente 6.000 flores que se abren durante o ano chegan a formar sementes. As sementes ou fabas do cacao están pechadas nunha mazorca ou piña de cor pardo avermellada, ten un sabor amargo. Delas extraese o cacao, materia prima a partir da cal se fábrica o chocolate. Estas sementes conteñen tamén unha abundante grasa, chamada manteca de cacao, e que se emprega para fabricar medicamentos, cosméticos e xabóns.
Caña de azúcar: Da familia das gramíneas. Cortanse a man, coa axuda dun machete. A continuación, transportanse a un inxenio, que é unha fábrica donde se trituran os talos e de eles obtense o azúcar moreno.
Caqui: Árbore americano, o seu fruto cando madura é de agradable sabor. A súa madeira é pesada e dura, moi apreciada para a fabricación da cabeza dos paus de golf.
Cyca revoluta: Planta con aspecto de palmera, sen embargo están emparentadas cos pinos. De lento crecemento, pode tardar 20 ou 30 anos en medrar un metro. Esta especie é tan antiga que xa existía na época dos dinosaurios.
Drago: Esta árbore pode acadar os 30 metros. Ten follas alongadas, de nervios paralelos e cor verde grisáceo. Non se ramifica nin florece ata pasados varios anos de vida. Orixinario das Islas Canarias, ( en Tenerife está o maior e máis antigo exemplar, po que lle chaman drago milenario). O seu nome proven de Draco, que significa dragón, e de dracaena, que significa femia de dragón. Isto é debido a que a súa savia vermella e espesa, identificabase coa sangue do dragón. A esta resina atribuíanselle antigamente propiedades medicinais. Tamén se empregaban para cortar hemorraxias, e como colorante para pinturas e lacre. As súas follas son de cor azulada.
25/3/09
Características de plantas
Acelga: A parte que comemos é a folla e sobre todo o peciolo.
Alfalfa: Da famila das leguminosas, moi empregada dende o século V antes de Cristo, para a alimentación do gando, non só cabalar, senon ovino, vacuno incluso aves de corral. De gran resistencia á sequía, xa que as súas raíces son capaces de profundizar ata os nove metros na procura de auga.
Algarrobo: Ten as súas follas redondeadas, que se diferenzan fácilmente das follas da aciñeira, que ten bordes con saintes puntiagudos. Estes saintes son moito máis acentuados nas follas do acivro. O seu nome científico é ceratonia, facendo con iso referencia á forma de corno que teñen os seu froitos. As vainas da algarroba constitúen un alimento importante para o gando. As súas sementes empregaronse no Oriente como unidade de peso de metáis preciosos, dando nome ó quilate.
Amendoeiro: As súas flores son brancas, duns 4 cm de diámetro, co centro de cor rosada, no que se distinguen perfectamente os estames. As principais variedades son a da amendoa ancha de Valencia, e a alongada ou xordana de Málaga. A súa amendoa ten mucílago (para combatir o estreñimento).
Aloe: Estas prantas teñen unhas follas carnosas con espiñas nos bordes, para aguantar a sequedade, como os cactus, a as súas flores sobresaen, vermellas, en forma de espiga. Son moi frecuentes nos nosos xardíns. O seu nome procee do árabe alloeh. O zume das súas follas ten propiedades medicinais e era empregado como purgante. Unha variedade do aloe e o aloe vera, o seu zume e empregado para fabricar cremas para a pel.
Araucaria: É unha conífera. Identificase fácilmente polas súas ramas horizontais dispostas en forma de estrela ó redor do tronco, e pola gran altura que pode acadar (70 metros). O seu tronco é de cor marrón oscura. As súas piñas formanse nas ramas máis altas. No Parque de Malaga hai exemplares de máis de 40 metros. Esta árbore esixe certa humidade no ambiente, e non soporta ben as xeadas. Tamén se cultiva en macetas como pranta de interior. A pesar de ser orixinario de Australia, o seu nome deronllo en Chile. Alí os indios alimentabanse coas súas sementes. O seu tronco longo era moi apropiado para facer os paus maiores dos barcos. Tamén se emprega na construcción, e con fins decorativos. Está moi extendido na cidade de Málaga.
Árbore do amor: é unha árbore de crecemento máis ben rápido, ten unha característica copa redondeada. As súas follas son de cor verde claro, acorazonadas, de ahí o nome de arbore. Ó ser de folla caduca, ocorre que cando bota flores (febrero-marzo) non ten follas aínda. Os seus froitos son unas legumbres planas moi numerosas, da cor do ferro oxídado. Chámaselle tamén “árbore de Xudas”, porque di unha lenda que desa especie era a árbore no que se ahorcou o apostolo de Xesus.
Ave do paraíso: Hai que distinguir dúas variedades: a xigante e a pequeña. En ambalas dúas bota flores cuia forma recorda á cabeza dunha ave, de donde ven o nome desta planta. Tanto a forma da flor como o néctar que conten son para atraer ós paxaros polinizadores. A súa corola é azul e o caliz amárelo. Florece en febreiro. Non soe dar froitos, porque na nosa zona xeográfica non existen aves que soen polinizar a estas prantas.
24/3/09
Schlumbergera
Como remate das características das que vos informei anteriormente sobre as miñas dúas plantas de interior aquí vos deixo as da Slumbergera:
Caracteristicas:
A slumbergera pertence á familia dos Cactus. Como tal costitúe, en determinadas rexións de América, o elemento dominante da vegetación. Medran nas estepas e rexións semidesérticas, tropicais e subtropicais, frecuentemente nas montañas, sobre as rochas ou epífitos sobre as árbores. Poden presentar formas variadas: columnar,de penca , globosa... O talo é verde e brando, e soe estar provista de costillas. A inmensa maioría dos cactus carecen de verdadeir
as follas. As flores, de multiples cores, son bisexuadas, xeralemente regulares ou simétricas. As espiñas saenlle das areolas, regularmente distribuídas sobre a arísta das costillas ou sobre as protuberancias do talo. A familia das cactáceas agrupa uns 200 séneros de 2000 especies.
Multiplicacion:
Multiplícanse por esqueixes en agosto ou entre xaneiro e marzo. Arraiga en turba a unha temperatura de 22 ºC. As plantas adultas cultivanse entre 18 e 22 ºC, cunha lixeira sombra. Os capullos formanse cando o día ten de 8-9 h de luz e a temperatura nocturna é de 15 ºC.
Consellos para un bo mantemento:
Demarzo a agosto, as regas
han de ser regulares, ainda que moderadas. Pulverizar a planta de vez en cando. Limitando as regas dende mediados de agosto a mediados de setembro, favorecemos á formación de flores. A partir de outubro, reanude as regas ata finais da floración. Reduza despois a temperatura ata 15 ºC e reguea moi pouco ata marzo. Transplantala logo a un sustrato permeable, turba e terra mineral en cantidades iguais, cun pH de 5.5 a 6.5. É aconsellable engadirlle unha solución de abono completo ó 0.2% que conteña nun principio maior cantidade de nitróxeno, despóis maior cantidade de fosfatos.
