Producindo Planta

A hora de escoller unha planta, e moi importante elexir aquela que teña unha forma e textura axeitada o lugar onde a queremos poñer; pero non menos importante e a súa cor...
Xunto ó verde característico dun xardin, existen una extensa gama de tons e matices que compre saber armonizar e contrastar para conseguer un xardín agradable á vista, e que logren transmitir distintas sensacions anímicas.
Os vexetais conseguen as suas cores por determinados compostos químicos definidos, chamados pigmentos.
A cor depende xeneralmente do predominio dun ou outro pigmento así como a combinación deles .
A cor verde debese á presenza de dous pigmentos chamados clorofila a e clorofila b, que se atopan prácticamente en todalas plantas con semente, fieitos, musgos e algas.
O de que as follas tornen cara tons avermellados coa chegada do outono debese a que este cor as fai menos sensibles ó frío e incluso o descenso de radiación solar, polo que poden realizala fotosíntesis durante un periodo de tempo mais longo, e así aportala maior cantidad posible de nitróxeno aos texidos.
Os tons calidos (vermellos, amárelos e alaranxados), producen sensación de cercanía e recogimiento ,e deberían colocarse nun primeiro plan.
Os tons fríos (azules, verdes, violetas), transmiten lejanía y amplitud , colocaránse máis lonxe.
Se o lugar e pequeño e o sobrecargamos de cores frios, podemos crear un ambiente moi frio, e si o lugar e moi grande e situamos demasiadas cores calidas, pode dar a sensación de que o xardin esta valeiro.
Unha cor no fondo demasiado forte acurta o espacio. O equilibrio, conseguese cando as cores enfrianse a medida que se alonxan, ata que so quedan brancos suaves e azuis, grises e verdes escuros no extremo mais alonxado do xardin. Si o xardin e pequeño deberemos optar por gamas de cores sinxelas, compostas por 2 ou 3 cores básicos.
Cando queiramos facer un macizo, colocaremos as prantas nas suas macetas para ver o resultado antes de plantalas.

Un factor a ter en conta tamén á hora de colocar unha determinada cor é a luz. As cores non se ven iguais as distintas horas do dia. As cores azuis aprecianse mellor as primeiras horas da mañá ou en zonas sombrias. As violetas e vermellas destacan mais a mediodía ou en exposicións soleadas e os amarelos e alaranxados, presentan toda a sua explendor a media tarde ou en exposicións oeste e sur.
Amarelo: É unha cor primária que simboliza afonte de vida. Xunto co vermello e o laranxa, que é a mistura dos dous, transmiten ledicia e forman ambientes moi acolledores. Armoniza ben cos dourados, verdes e rosas e constrasta con azuis, violetas e vermellos. É un das cores de inverno, presente sobre todo nas bayas dalgunhas plantas.
Azul: Outra cor primária, que é considerado polos científicos como a cor ao que é mais sensíbel o ollo humano e do que mais tons se poden diferenciar. No xardin é unha cor fria, arredado e apagado. Dá sensazón de recollemento e quietude. Non se debe colocar a pleno sol, se non en semisombra ou sombra para que luzca en todo o seu esplendor. Misturado co vermello, dános o violeta, que dá sensazón de tranquilidade e frescor. Armoniza con verdes e contrasta con brancos e amarelos.
Branco: É o resultado da mistura de todas as cores do arco íris. no xardin absorbe a luz mais que nengunha outra cor e é o mais luminoso e resplandecinte. Por iso é imprescindibel para alegrar zonas de sombra, dar vida aos xardins en climas con bruma e resaltar as zonas do xardin con iluminación nocturna. Armoniza ben con amarelos claros, rosas e azuis ténues e contrasta cos vermellos, anaranjados e azuis.
Vermello: Cor primária, alegre e moi chamativo. Transmite sensazón de calor, excitación e viveza. Utiliza-se para chamar a atenzón, resaltar algunha zona do xardin e para os mesmos fins que a cor branca. O ton mais delicado, o rosa, atopa-se moi representado entre as anuais e bianuais. Dá un lixeiro toque melancólico e romántico ao entorno. Armonizan con anaranjados e violetas e constrastan con amarelos e verdes. É unha cor moi fermosa en inverno, cando as bayas vermellas de algunhas plantas contrastan coas suas follas verdes.
Verde: É unha cor secundária resultada da mistura de amarelo e azul. É a cor que predomina na natureza e que armoniza con todas. É unha cor que se emprega como fondo, ben como césped ou setos. Temos que ter en conta que dentro do verde, hai grande variedade de tons, desde os mais apagados aos mais intensos, vivos ou relucentes. O verde armoniza moi ben co amarelo e azul e contrasta co vermello, anaranjado e violeta.
Plantas de flor blanca

Plantas de folla púrpura

E outras como a Iresine herbstii , algúns Coleus...

Hoxe 14 de febreiro é o día de San Valentín.
Existen diversas teórias que otorgan ó 14 de febreiro o Día dos Namorados, dende as que defenden que provén da Antiga Roma, donde sea realizaba a adoración ó deus do amor, ata a dos países nórdicos, cuia tradición está relacionada co emparellamento dos paxaros. Pero fora como fose, San Valentín converteuse no patrón de tódolos namorados e os comerciantes fixeron eco desta festividade e convertírona nun día perfecto para aumentar as ventas.
As flores son un dos típicos regalos, e aínda que nos últimos anos decaeron as súas ventas en favor de ceas e outros agasallos como postais, poemas de amor, dedicatorias, bombóns, etc., estas nunca pasan de moda e tod@s nos gusta recibilas.

Son as rosas vermellas as que triunfan neste día seguidas das orquídeas.

Por outro lado, hai que ter en conta, que para regalar unha rosa este día terás que dispoñer de máis cartos que un día normal, pois nas florerias incrementan o seu prezo ó dobre.

E xa que estamos a falar de flores, vouvos comentar un pouco todo o proceso que sigue unha Rosa dende a súa reprodución ata a súa venta, xa que esta é unha especie moi preciada ó longo de todo o ano e en tódolos lugares do mundo, sendo a máis vendida.

Actualmente, as variedades comerciais de rosa son híbridos de especies de rosas desaparecidas. Para flor cortada utilizanse os tipos de té híbrida e os de floribunda.

A reprodución máis empregada a nivel comercial son os inxertos de xema, pero tamén se pode reproducir por esgallado, semente e inxertos de vareta.

O proceso para facer un inxerto de xema nunha rosa é o seguinte: primeiro obtemos o material para os patróns, este material obtense de plantas que foron tratadas previamente con calor para a eliminación de virus e outras enfermidades. A finais de setembro cortanse os brotes largos das plantas patrón, eliminanse as espiñas e sumerxense nunha solución de hipoclorito sódico durante 15 minutos. Cortanse trozos de aproximadamente 20cm e quitanse as xemas das estacas, retirando todas as xemas inferiores e deixando 3 no extremo superior. Os talos trátanse con hormonas enraizantes e plantanse en surcos separados a 1 metro, onde estarán durante un mes. O inxerto normalmente faise por mediados de xuño, cando xa hai sufiente enraizamento e a dá ben a tona da madeira. Practicase unha incisión en forma de T para facer o inxerto. Pasadas 3-4 semanas cortase 1/3 do patrón por encima do inxerto e rompense as puntas, as cales serán eliminadas 3 semanas despois, cando se extraen os patróns do solo. As plantas límpanse e clasificanse segundo a súa calidade, empaquetanse e almacenanse en frío ata que se transportan ó floricultor entre xaneiro e xuño.

Para a maioría dos cultivares de rosa as temperaturas óptimas de crecemento son de 17ºC a 25ºC.

Grazas o cultivo de rosa en invernadoiros podemos producir flor en calquera época do ano. Estes invernadoiros teñen que cumprir unhas condicións mínimas como: ter grandes dimensións, transmisión de luz adecuada, altura considerable, ventilación nos meses calurosos e calefacción nos fríos.

A recoleción da flor tamén ten os seus matices, pois se a recolectamos no verán débese cortar cando os sépalos do cáliz son reflexos e os pétalos aínda non se desplegaron, mentras que no inverno débense cortar cando están máis abertas. Os talos cortados vanse colocando en bandexas ou caldeiros con solución nutritiva, sácandoos canto antes do invernadoiro para evitar que se marchiten. Logo sumerxense nunha solución nutritiva quente e enfrianse rapidamente.

Antes de formar os ramos colocanse as flores en auga ou nunha solución nutritiva nunha cámara frigorífica (2-4ºC) para evitar a proliferación de bacterias, no caso de utilizar auga debe cambiarse diariamente.

Unha vez que se sacan do almacén, arrancanse as follas e espiñas da parte inferior do talo e clasifícanse segundo a lonxitude destes, esta clasificación pode ser manual ou mecanizada.

Por último, fanse os ramos por docenas e enfúndanse nun film de plástico.

Xa listas e de exposición nas florerías para a súa venta, deben cumprir uns requisitos que son: ter un talo verde e ríxido, unha follaxe verde brillante e boa floración con apertura lenta para que así nos voten máis tempo no noso floreiro.

-ORQUIDEAS: Este tipo de plantas caracterizanse por posuie extrañas formas as orquídeas son plantas monocotiledoneas pertencentes á familia Orchidaceae, , as orquídeas terrestres cuxo sistema radicular é enterrado, medran en abertos bosques, prados, beiras de ríos ou lagos, ou terras ricas en húmus. A maioría das orquídeas concéntranse en bosques tropicais onde a densa vexetación impide o paso da luz, polo que moitas delas volveronse epífitas , localizanse en áreas de terra húmida como as das selvas de América do Sur Australia, Nova Zelanda, etc.

A beleza das súas flores contrasta coa súa simplicidade. As orquídeas son flores hermafroditas, zigomorfas ;posuen unha columna central que soporta as anteras e o pistilo . Os dous pétalos superiores son idénticos, pero o inferior volveuse distinto coas súas propias cores, formas e tamaños que poden ser moi diferentes, dependendo da especie. As flores poden ser simples ou en inflorescencias e son polinizadas por insectos.

-NARCISOS: Os Narcisos son as plantas bulbosas máis cultivadas na primavera xunto cos tulipáns . Os Narcisos teñen multitude de aplicacións en xardinaría. Plantanse en outono e florecen a principios de primavera ,prefieren lugares soleados,o solo necesita un bo drenaxe e con certa riqueza en materia organica ;un exceso de auga produciría a pudrición dos bulbos. Aínda que soporta o frío debese evita os extremos.

-En primeiro lugar debes adquirir variedades apropiadas para o forzado e de calibres maiores, non pequenos.

-Planta nunha maceta con turba e sen enterrar demasiado os bulbos. Coloca a maceta no interior da vivenda, a partir do mes de novembro en España e a unha temperatura duns 10ºC, procurando que a maceta reciba o máximo posíble de luz durante o día.

- Unha vez que as xemas florais se desenvolveron , é dicir, que mostran uns botóns de grande desenvolvemento e moi compactos, deberás colocarlos no lugar mais cálido da vivenda con abundante luz.

-TULIPÁNS: Os Tulipáns (Tulipa) son un xénero de plantas perennes e bulbosas pertencente á familia das Liliáceas. O xénero dos tulipáns, nome común co que se designan a tódalas especies, abrengue aproximadamente 150 especies e innumerables cantidades de híbridos e cultivares conseguidos a través do melloramento xenético que os floricultores foron realizando dende o século XVI.

As flores son actinomorfas e hermafroditas, erguidas ou, máis raramente, péndulas; e áchanse dispostas en número de 1 a 3 na extremidade dos talos floríferos. O perigonio é anchamente acampanado, composto de tépalos libres, subiguais, xeralmente anchos e imbricados, coloreados, frecuentemente cun diminuto mechón de pelos brancos no ápice. O androceo está formado por 6 estames, inclusos, cos fiamentos aplanados e as anteras oblongas. O ovario é súpero, trilocular, pluriovulado. O estilo é columnar ou moi curto, o estigma é trilobado. O froito é unha cápsula loculicida, pluriseminada. As sementes son usualmente planas.