Producindo Planta

No post anterior falamosvos da nosa visita o viveiro Norfor. Xa vos comentamos que a planta ornamental agora era levada por outra empresa, Artenatur. A continuación queremosvos mostrar unhas marabillosas fotos que sacamos alí e de paso repasar as plantas de interior, que é un dos temas que agora estamos estudando na clase.

Get your own - Open publication

As Tillandsias son plantas da la familia das Bromeliáceas son unhas plantas que viven do aire , e decir non estan en contacto co solo como as demáis plantas . Son plantas parasitas aéreas, contan con mais de 650 especies distintas.

Desenvolveron a capacidade de tomar todo o seu alimento e auga grazas a unhas células que ten nas follas , tricomas .Non ten raices senón unha especie de ganchos para adherirse a calqueira soporte .Deste xeito as tillandsias conseguen medrar en sitios onde ningunha outra planta podería sobrevivir: pedras , madeira, colgadas dun balcón, eu téñoas visto sobre un cable telefónico.

Son plantas que necesitan moita luz solar e abundante aire fresco. Hai que regalas de forma diaria , con unha simple rozada a primeira hora da mañá e suficiente , se fai moita calor regarase dúas veces, a auga deberá ser o máis pura posible sen excesos de sales, cloro nin cal.

A forma das súas follas e as características das suas flores varian moitísimo dunha especie a outra.

Grande parte das especies teñen flores de grande tamaño, que poden ser de calquera cor e teñen unha bo aroma. En algunhas, a floración pode durar só un par de semanas, pero hai outras tillandsias con flores que permanecen durante varios meses ou mesmo durante todo o ano.

Posto que onte ( 30 de xaneiro) foi o 61º aniversario do asasinato de Mahatma Gandhi, en honor ó cal se celebra o Día da Non Violencia e a Paz; e como o símbolo da paz é unha pomba branca cunha rama de olivo vouvos comentar como se multiplica esta especie.

Antigamente a propagación do Olea europea (olivo) realizábase mediante grandes estacas (de 0.5 a 1.2 m) implantadas directamente sobre o terreo.

A capacidade de enraizamento e brotación de ditas estacas está relacionada coa idade, seleccionando as estacas vellas de maior vigor.

Este sistema presenta unha serie de inconvientes: o gran tamaño das estacas coa conseguinte dificultade para transportalas, a súa escaseza e os problemas de mezcla de material.

A partir dos anos 50, aparece o estaquillado semileñoso, que soluciona os problemas anteriores: empreganse estaquiñas dun ano fáciles de manexar e en mellor estado sanitario, que poden ser recolectadas ó longo de todo o ano.

As estaquiñas de 12-15 cm. de lonxitude e con dous pares de follas, sumerxense en ácido indolbutílico a 3000ppm., con obxeto de favorecer a capacidade de enraizamento.

Posteriormente colocanse en cámaras de nebulización sobre medio inerte (perlita), con calor de fondo (25ºC) e alineadas.

Entorno ós 45 días (según variedade e condicións de temperatura), aparecen os primordios radicais, momento a partir do cal se poden trasladar a macetas en umbráculo que permita adoptar a planta a unha atmósfera máis agresiva.

Este sistema permite a entrada en producción un ano antes e facilita a formación da árbore.

Este vídeo permite unha pequena mostra das plantas que pódense ver nun dos parques máis bonitos do mundo: Keukenhof. Aínda que si se quere ver con máis detalle pódese enlazar coa paxina.

Vou a contar unha noticia que saíu o dia 19 de decembro no xornal o correo galego xa que os plátanos, unha variedade que se caracteriza por ter un rápido crecemento e pola súa frondosidade.

Estas dúas características provocan que as polas tapen a iluminación, e por outro, que as raíces acaben levantando as beirarrúas e incluso destrozando algunha conducións de auga.

Este é un problema que afecta a un 60% dos exemplares plantados en As Fontiñas (polígono de vivendas en Santiago), polo que os técnicos municipais están estudando un sistema para ralentizar el crecemento das raíces. Si esta técnica, xa experimentada con éxito en outras cidades europeas, non da resultado, sería cando se plantexase a posibilidade de reemprazar estes plátanos por outraespecie de crecemento máis lento.

A nomenclatura “orquídea”, procede do termo “orchis”, que significaba testículos, facendo referencia ós tuberculos radicais esféricos que presentan algunas variedades, dando lugar a nomes común como “compañons” ou “testículos de can”.
Dende tempos moi antigos foron consideradas as suas propiedades menciñais, principalmente como afrodisíacos (teoría descartada científicamente), ainda asi seguese recolectando en países do oriente próximo (Turquía…) para elaborar una bebida afrodisíaca, tónica e expectorante; utilizando tuberculos do xenero “orchis”, “aceras”, e “ophrys”, exercendo gran presión sobre as suas poboacións (xa que requiren hasta 4000 plantas para obter 1 l. de producto.
A familia das orquídeas é una das mais numerosas dentro das anxiospermas, e consideranse o grupo mais diverso e evolucionado entre as monocotiledoneas.
En xeral se fala da existencia de mais de 20000 especies repartidas entre uns 800 xeneros, con gran variedade de formas e tamaños: desde orquídeas agaveadoras de ata 10 m. de altura como algunhas do xénero "Vanilla".
Ata outras de tan so 5 mm. bulbophillum adoardii
Localizanse naturalmente por case todo o mundo, agas en climas moi extremos. A maior diversidade atopase nos trópicos, en zoas de elevada humidade ambiental.
En Europa xurden xeralmente na primaveira ou algunas , no verán, de baixo a terra, de uns talos tenros e erguidos e coroados por unas flores incriblemente adaptadas á polinización dos insectos.
Por estas características e outras como; os fenómenos de coevolución entre insectos e orquídeas tanto europeas como tropicais… xa en 1888, Darwin apasionouse por elas, e as definiu como todo un misterio.
E ó certo é que a sua incrible beleza, cantidade de variedades e exotismo, o seu sofisticado sistema de reproducción e rareza; fan das orquídeas un obxecto de alto valor para o ser humano, desde os puntos de vista científica, estético e económico.
En Europa chegaronse a contabilizar 450 sp de 28 xeneros (Del forge 2002); Na Península, unhas 90 sp. Duns 25 xéneros (Aedo e Herrero 2005)… E aquí, en Galicia, malia que vos sorprenda, temos 39 sp, descubertas ata o momento, cuns 18 xéneros...
Ainda que eu penso que hai mais, pois quedan moitas zoas por estudar, zoas non alteradas ou abandoadas fai moito polo home. Os incendios, repoboacións de eucaliptos e piñeiros, e a transformación do medio para o uso agro-gandeiro, industrial ou urbanistico, mermaron moito a presenza destas plantas.
Aquí, podemos atopalas en bosques caducifolios e en prados e pradeiras pouco transitadas, tamén se poden ver en sistemas dunares.
Como vos dixen, a min impresionoume a gran desinformación que temos os galegos, dos tremendos tesouros que podemos atopar sinxelamente mirando ó chan... E penso que isto debese principalmente a desidia dos entes informativos por todo o que teña que ver co medio natural.
Neste subdesenrolo cultural ten moito que ver a Administración, que non incentiva economicamente o estudo da diversidade vexetal, e considera como únicas prioridades atender as demandas de cazadores e pescadores, ou os problemas derivados da productividade madereira, co engadido dos incendios...
Posto que as orquideas se tratan dunhas plantas moi fraxiles e sensibles as alteracións do seu habitat, 25 das 39 sp. galegas estan protexidas pólo Convenio CITES (Convection International Trade in Endangered Species), (BOE 30 de xullo 1986). O que é sorprendente, é que no Catalogo Nacional de Especies Amenazadas só se inclue 1 representación da família Orchidaceae, a sp. “Cypripedium calceolus” en perigo de extinción.
Por isto, póla escasede das suas poboacións, póla sua beleza e inmenso valor ecoloxico, compre recordar que non se deben danar, arrincar ou recoller as orquídeas. Observemolas, pintemolas, fotografiemolas... E así todos poderemos disfrutar delas.

A semana pasada fun de visita ata a vila de CEE e entrei nun pequeno viveiro que está na entrada da vila . O viveiro en cuestión e " VIVEIROS A GRANXA".

Atendeume amablemente o seu propietario, Saulo, e doume un pequeno paseo polas instalacións.

Comentábame que empezaron a súa andaina polo ano 1989 dedicándose sobre todo produción de planta de temporada para venta o público e tamén para distribución por toda a provincia da Coruña. Adicábanse sobre todo a produción de Camelias, Bouganvillas, Azaleas e Brugmansia.

A partir do 2007 e a raíz desta crise, segundo me comentou, so se dedicaban a produción e comercialización par venta o público xa que baixara o volume de negocio.

O viveiro conta cun zonas para plantas de exterior e outras zona o aire libre para plantas ornamentais e froiteiras.